İlk öğrendiklerinde çok kızacaklar neden bizi kandırdınız diye. Yıllarca neden oyaladınız, neden bağladınız bizi diye çok kızacaklar. Kim bilir delirecek her biri, hiçbir parmak delirenleri işaret etmeyecek ama. Hiçbir şeyi kırıp dökmeyecekler, sadece üstüne basıp geçmişten koptukları gibi, gelecekten bağımsızlaşacaklar.

Toplu seks alanlarına dönecek kentler, günlerce, gecelerce ve yemek yemeden, giyinmeden, çalışmadan sevişecekler. Özüne, başa, giyinmediği o ilk zamana dönecek ruh, huzur bulacak güneşin sıcaklığında. Sadece ilk karşılaştığına sarılıp sevişecek tüm isterikliğiyle.

Kar yağacak kimi zamanlar, belki siyah olacak rengi. Huzurla bir şöminenin başında şarap eşliğinde kitabını okurken yağan simsiyah karı seyredenin kafasına vuracaklar şöminedeki odunu ve “bedbaht” diyecekler; bedbaht, sen hala onları mı okuyorsun şu son kalan evrenin küçük parçasının son günlerinde, sevişmek dururken…

Yağmur yağacak taş kentlerin merkezine, hepsi birden havuzlara atlayıp dans edecekler ve elleriyle suları gökyüzüne savururken çıldıracaklar çocuklar gibi şen şakrak, ant içecekler; yıkılsın binalar ve taş taş üzerinde kalmasın, depremlerin sallantısından birer salıncak yapalım kendimize ve sallanırken son bir kez daha sevişelim yeryüzünün o doyumsuz güzelliğinde, çünkü hiçbir geleceğe çıkmadı kapısı diyerek.

Belki de hiç üzülmeyecekler.

Onlar çılgınlar gibi kentin ortasında sevişirken son bir ses duyulacak, aklı selim olalım diyecek, belki bir çare bulur en başa döneriz diyecek. Umudumuzdan birer köprü yapalım, son bir kez daha birbirimize sokulalım ve yeniden insanlığı inşa edelim, bu sefer merkezine, merkezine, dünyanın tam ortasına. Ve yüksek binalarda değil, mağaralarda değil, tahta kulübelerimizde diyecek.

O yaşatalım son bir umutla deyince şen kahkahalar yükselecek gökyüzünün karanlığına; geç kaldın diyecekler, biz sevişmeyi ve çocuk yapmamayı seçtik. Geç kaldın, çünkü geriye dönmek istemiyoruz. Çünkü her seferinde en iyi olmak isteyenler çıktı aramızdan ve tükettiler damarlarımızdaki yaşama dair umudu. Hep en iyi oldular ama insan hep en kötü kaldı evrenin zincirinde. Ve şimdi kendi frekansımızda kendimizi tüketiyoruz, ne yarına bir sebebimiz olması için ne de giyinmek için yaşayacağız. Sadece sevişeceğiz ve çocuk yapmayacağız. Bu sefer kendi kendimize parçaladık evrenin gülen yüzünü diyecekler…

Ve en sona sadece bir kişi kalacak; üzerinde incir yaprağı dahi olmayacak ve başarabildikleri tek kolektif duruş olacak bu. Son kalan insanla seviştikten sonra onun ölümünü seyredecek ve onu gömecek; bağlamadan, sarmadan, yıkamadan… Törensiz ve karsız bir havada… Son kalan umudu, sessizce gömecek…

Sonra bir zeytin ağacı dikecek. Yanına bir tabela asacak, üzerine; bilmem kaçıncı gruptuk bilmiyoruz ama başaramadık, en iyi olanlarımız oldu ama toplamda sınıfta kaldık… Galiba… Bilmiyoruz… İmza; insan türü yazacak ve sessizce uzaklaşacak nereye gittiğini kendi dahi bilmeden…

Circe efsanesi gibi… Yarınsız, geçmişten kopuk, sadece şimdinin olduğu bir efsane işte… Sensiz ve bensiz…

Bütün notalar ikimize
Dur durak bilmeden çalmalı
Ve biz ara vermeden
Çan kulesinden
Zangocun gölgesini ezerek
Rahibeleri susturarak dinlemeliyiz

Tamamını okumak için;

http://yukseltaylan.wordpress.com/siir/kavunici-renk-olmali%E2%80%A6/

Geçen hafta pazar sabahı dinlenme tesisinde bağırıyordu maden işçileri; bekle bizi geliyoruz tekel işçisi, demokrasi bekçisi maden işçisi diye. O vakit kar-yağmur birlikte yağıyordu ve soğuktu yeni dünya düzeninin iklimi. Sabah saat beşti ve Ankara yokuşun ardındaydı. Seyrederken aklıma geldi.

Maden işçisi büyük bir enerjiyi, gücü, dayanışmayı, Ankara’ya taşımanın heyecanını yaşıyordu ve yatıp kalkıp demokrasi diyenlere, demokrasiyi liberalizm-oylama zannedenlere, üç fabrika satalım iki demokrasi alalım diye ticaret yapanlara gönderiyordu nefesini. Sabahın beşinde, insanlığı uyandırarak.

Bazı hazretlerde yatıp kalkıp sivilleşiyor bunlar olurken, kapitalizmin ekseninde, Amerikanın ardında değil önündeymiş bastonları, onunda önünde Opus’tan Live is Life var herhalde. Yılbaşı versiyonu, Noel amcanın bile kulaklarında çınlayan.

Labadab dab dab life, nanananana live is life…

En arkada Hilary Clinton!

Ellerinde “bırakın Topbaş’ın evsizler için yaptırdığı klimalı odaları tanıtalım youtube’de” pankartı.

Maden işçisi ve diğerleri tekel işçisine omuz verirken, devrimci hareketi değişimcilikle yumuşatıp, işçiden uzakta ama hududun içinde işçiyle bütünleştirmeye çalışanlar bile var. Yokuşun ardında değil, aksine ovanın içinde, sahnenin önünde, kürsüde ve mikrofonun ucunda.

Hala kar yağıyor ve mevsim soğuk, herkes hala meşgul, o kadar ki, bu meşguliyet yüzünden kendini oyalayan tekel işçisine kızacak kadar meşgul başbakan. Kulaklarını çekecek hepsinin, marjinallerin marjinali şarkılar dinleyeceklerine, Nazım’dan kozmos kardeşliğini okuyup, kozmos’ta kardeşlik olacak gibi saçma sapan düşüncelere inanacaklarına evlerine gitsinler. Odalarında, bedava kömürün ısıl değeri yüksek ritminde kar yağışını seyretsinler diyecek kadar abarttı.

Oysa biz de hayat hikayesinin hastanesinde taburcu olmak istemeyen hastalar gibi kenarda oturmak yerine kafamızda yarattığımız halusinasyonların içinde rekabet etmek istiyoruz. Biz de aklımızı kullanıp bir şekilde tereyağı gibi hayatın koridorlarında kaymak ve gerçek darbelere çarpmamak istiyoruz. Biz de çoluğumuza çocuğumuza güzel bir gelecek sağlamak istiyoruz. Bu yüzden Ardıç amcanın halay başılığında süre giden rekabet eşittir demokrasi parabolünün yukarı bakan kollarındaysak artı, aşağı bakan kollarındaysak eksi sayılmaktan yorulduk, isyan ediyoruz niye kızıyor ki.

Akılsızda değiliz, çok çalışana çok vitamin denkleminden korktuğumuz için değil, az çalışana az vitamin-hiç hastane denklemine kızdığımız için varız. Rekabeti de insanlık denkleminin iki ucunun insanı insan sayan tarafından okuduğumuz için önemsemiyoruz. Yoksa tekel işçisi torpilliydi de onlarca yıldır hanedan kuranlar torpilsiz miydi? Çalışarak başardılar masalının çirkin yüzü değil mi perdede oynayan?

Ne yani, ne yapacaktık, siyaseti elbette tekel işçisiyle birlikte yapacağız, bizden de mi camiden adam devşirmemizi istiyor başbakan.

Dokuz dolarlık hamburger ve çukulata kızların yolunda, daha iyi bir tuvaletin kuburunda diğer insanlardan üstünlüğünü kutlayıp, youtube’den Türkiye’yi tanıtanlar gibi siyaset yapamıyoruz, kusura bakmasın, mayamız tutmuyor…

Neyse, kar yağıyor ve Topbaş’ın karda üşüyen evsizler için yaptırdığı klimalı konteynırları olduğu için rahattır vali Güler, cıbır, sevimli ve torpilsiz çocukların yaptığı kardan adamları seyrediyordur camdan. Hem öğrensin gavurlar islamda sosyalizmi değil mi… Klimalı ama, süper yani! Nazlı, Nihal falan dahil, hep birlikte “bu gece üşümeyecekler” diye misket oynarlar artık… Ardıç amca “onlarda çalışsaydı” diye isyan edip “piç kuruları” der ama olsun o kadar, kar yağıyor soğuk çünkü…

Not; tekel işçileri keyfinden görüntü kirliliği yapmıyor. Madem görüntü temizliği istiyorsunuz o zaman onlara süresiz festival izni verin, palyaçolar ve ördek giysileri içinde türlü eğlenceler yaparız bizlerde. Böylece sizin sevimli, çalışkan ve torpilsiz veletlerinizde eğlenir. Kimsenin de gözünün önünde çirkinlik olmaz!

Çünkü bu sefer vızıldayanlar daha kalabalık ve ergenekoncu ya da hortumcu değil bildiğimiz TEKEL işçisi.

Bu hafta sonu yapılacak eylemlere Valiliğin herhangi bir müdahalede bulunmayacağı gibi etrafta bayram çocukları gibi şen şakrak, neşeli görevlilerin olacağını bile düşünebiliriz. Tabi bunu göreceğiz. Benim tahminim böyle, çünkü kapitalizm bu aşamada riske girmez, buna eminim. Girerse de sınıf bunu bir şekilde lehine çevirecektir.

Daha önceki çomaklarını allem edip bir şekilde vızıldayanların suçlu olduğu görüntüsüyle atlatan Erdoğan ve ailesi şimdi çomağı en az hasarla geri çıkarmanın hesaplarını yapıyor olmalı.

En az hasarla çıkarmanın yolu şüphesiz TEKEL işçilerinin taleplerine bir şekilde yeşil ışık yakmaktan geçiyor, geçiyor ama bu seferde ortaya direnişe teslim olmak gibi bir tarihsel gerçek çıkıyor.

Bu tarihsel gerçek sosyalizm hücresinin evrimleşmesinde bir roldür, bir dönemdir. Yine de bu rolü saptarken ve üzerinde analiz yaparken kapitalizmin bundan ders çıkaracağını düşünmek önemli bir başlık. Hatta bir sonraki çomağını sokarken kılıfını hazır edeceğini ve kılıfın nasıl bir maddeyle kaplı olacağını şimdiden öngörmemiz gerekiyor.

Bunları pazartesiden sonra, hatta TEKEL işçilerinin direnişinin sınıfa dönük kazanımla sonuçlanmasından sonra daha detaylı analiz edebiliriz.

Bu karşı çıkışın ve kabullenmemenin, üstelik bunun üretim işçisinin kendisinden gelmesinin bir başka yan etkisi eczacılar ve iktidar arasındaki gerilimde de açıkça gözükmektedir. Çünkü Erdoğan ve ailesi neden TEKEL işçilerinin kovanına çomak soktuğunu anlatamadığı gibi, aynı çomağı eczacı kovanına neden soktuğunu da anlatamamaktadır.

Şu an gönül rahatlığı ile söyleyebilirim, siyasi tarihi boyunca dönüp dolaşıp kendisinin dışındaki bütün grupları ya da kişileri, daha doğrusu kendilerine itiraz eden herkesi “arı kovanı” olarak gören, yatıp kalkıp elindeki çomağı bu kovanlara soktuklarını söyleyen Erdoğan ve ailesi görülüyor ki kovanı şaşırdılar.

En son “arı kovanına çomak soktuk” sözünü Erdoğan ve ailesinin ferdi olan Bülent Arınç kullanmıştı. Şüphesiz hakkındaki suikast iddiası iç açıcı bir konu değil. Böyle bir şeyi düşünen olmuşsa mutlak cezasını bulmalıdır, bu konuda herkesin hemfikir olduğu kesin. Yine de kadrolaşma iddialarından, ergenekon soruşturmasına kadar kendilerine sorulan ve toplumun dikkat kesildiği her konuyu “arı kovanına çomak soktuk” deyip geçmelerinin bir sırrı olmalı…

Üstelik TEKEL işçileri için bir de “tüyü bitmemiş yetimin hakkını yedirmedik” demesini not edelim…

Geçtiğimiz 30 yılı onlardan devlet küçülmeli, devlet fabrika işletmez, devlet ekonomiye karışırsa ekonomi bozulur nakaratını dinleyerek geçirdik.

Gelecek 30 yılı da devlet eğitim vermez, devletin işi hastane çalıştırmak mı, çevreyi devlet korur yangınları da söndürürse ortaya çıkan maliyet halkın ekonomisini bozar masalını dinleyerek geçireceğiz. Çünkü devlet fabrika işletmiyor ama ekonomi hala bozuk.

Bunlar Ali Taran’ın son filminin konusunu okuyunca aklıma geldi. Devrimcilerin haberi olmamıştır filmden diye kısaca ben tekrar edeceğim; adamın biri, ki bu adam tahmin ettiğiniz üzere Türk, UEFA’ya gidiyor, diyor ki; ofsaytı kaldırın, futbol daha eğlenceli hale gelsin.

Bakın bu geniş kapsamlı bir konu, iyi irdelemek lazım. Açıkçası film nasıl bir şey bilmiyorum, belki bir gün fırsat bulursam izlerim. Sinemaya gidip izlemedim çünkü televizyonda Ali Taran’ı gördüğüm zaman “pozitif” enerji almıyorum. Ona ait herhangi bir şeyden de “pozitif” enerji alacağımı zannetmiyorum. En azından Hintliler böyle söylüyor.

UEFA’ya bu çözüm önerisini, yani ofsaytı kaldırın çözüm önerisini yer yüzünde kaç kişi dile getirmiştir tahmin etmek güç, buna UEFA’nın her yüz insandan şu kadar tanesi ofsaytı kaldırın diye mektup yazıyor türünden net bir cevap vermesi lazım.

Yalnız benim bildiğim Türkiye’de ki siyasetçilerden bunu yapan eski LDP lideri Besim Tibuk’tur.

Bir dönem Besim Tibuk bildiğiniz gibi Türkiye’nin en sevilen liderlerindendi, hatta anketlerde en çok tanınan liderler sıralamasında önlerdeydi. Kaçıncıydı hatırlamıyorum.

Evet o Besim Tibuk UEFA’ya 80’s de mektup yazıyor, diyor ki; kaldırın ofsaytı, bolca gol olsun futbolda. Hem kalelerde küçük, eskiden insanın boyutları küçük olduğu için kaleleri o kadar küçük yapmışlar. Şimdi insan eskisi kadar ufak tefek değil. Büyütün kaleleri, ofsaytı da kaldırın, bir sürü gol olsun, futbola da zevk gelsin.

Buna Engin Ardıç cevap verdi geçen günlerde Ali Taran’ın filminde söz konusu olunca. Futboldan ofsayt kaldırılamaz dedi ve neden sorusunu kendi cevapladı; gol az olduğu için seviliyor. Bolca gol atılsaydı kesinlikle sıkıcı olurdu, futbolun cazibesi ortadan kalkardı, hem kale önünde bekleyip beleşten gol atmaya çalışan oyuncu modeli çoğalırdı ve bütün futbol kalitesi düşerdi.

Futbolda ofsayt oyuncunun kale önünde beklemesini engelliyor, ekonomide ise sosyal politikalar daha az kazanan, yani liberallerin az çalışıyorlar dedikleri ama aksine it gibi çalışan-az kazanan insanlar çok çalışıp çok yıpranmasın diye var.

Futbolun kalesini şiddetle savunan ve ofsayt kaleyi korur, bu korumacılık kaldırılmamalı diyen Engin Ardıç, işçinin kalesinin önünde bekleyen, top diye işçiyi kaleye gol yapan kapitalistlerden işçiyi koruyan sosyal politikalar ya da devlet fabrikaları için otuz yıldır papağan gibi “kaldırın gitsin” diyor…

“işçiler birleşiniz ve kendi kendinizin fabrikatörü olunuz”

Bu iki cümle de tahmin ettiğiniz gibi 1800’lü yıllarda yaşayan Robert Owen’e ait.

Genç yaşında dokuma fabrikalarında çalışarak burjuvalaşan Owen aslında bir din adamının oğludur. Carolina ile evlenerek servetini daha da büyüten Owen kendi döneminin ilericileri arasındadır. Çalışmak için kapısına gelen çocuk işçileri okula gidin diye ceplerine harçlık vererek geri göndermiş, çalıştırmamıştır. Kadınların aybaşı tuttuğunda izin alabileceğini belirtmekle kalmamış, onlara “bebeklerinizi de getirin fabrikaya, size kreş ve emzirme odası yapalım” demiştir. İşçi sendikalarının kurulmasına yardımcılık edip kapitalistlere ihanet etmiştir, işçi konutları inşa ederek lojman kültürüne sebep olmakla kalmamış, işçi sağlığını ve güvenliğini önemseyerek tarihe geçmiştir.

Owen bunları yaparken onu zorlayan hiç kimse yoktur. Yani gönüllüdür. Ve yüzyıl 1800’dür.

Tabi bunları yaptığı için fabrikalarını kapatmak zorunda kalmıştır, iflas etmiştir, bu sermaye kapsamında ekonomik bir detaydır.

Owen’in düşünce biçimi hala geçerliliğini korur. İşçiye “kişisel” imkanlar sunarak geliştirilen bu yöntemle sermaye toplamının “kişiselleştirilmesi” atlanan bir detay olarak tarihe not edilir.

Owen’in düşünce biçimini benimseyen ve işçi ile burjuva arasında pazarlık yapmaya çalışanların bir kısmı kendilerini hala sosyalist olarak tanımlarken, büyük bir bölümü artık sosyalistliği kabullenmemektedir. Keza sosyalizmin özü gereği “çoğunluğun paylaşımı” olduğunu düşünürsek ortada “azınlığın egemenliğini” açıkça savunan kalmadığına göre, siyasi yaklaşımların “istisnasız” tamamı Marx’ın deyimi ile “burjuva sosyalizmidir”

Yani bugünlerde sıkça duyduğumuz, sendikal haklar, demokrasi, barış, iyileştirme gibi kavramlar Marx ve Engels’in işaret ettiği gibi Owen ve Fourier’e dayanmaktadır.

Dolayısı ile “Marx ve Engels’in yeni dünya düzeninden haberi yoktu, olsaydı onlarda AB-ABD ve Soros’la kolkola girer üç ileri-iki geri kasap havası eşliğinde oynayarak dünyaya sosyalizmi, yani sınıfsızlığı getirmeye çalışırdı” tezahürü Komünist Manifesto’nun sayfalarında erimektedir ya da tanrı katında havada kalmaktadır.

Marx ve Engels bu iki arkadaşımızı özellikle işaret etmişlerdir, söylediklerinin özeti şudur; yaptıkları iyiliklere aldanmayın işçiler, onlar sadece burjuvayla aramızdaki meseleyi yani konuyu saptırmaktadırlar.

Türkiye’de Owen’e benzeyen bir de Hulusi Kentmen var ama o gerçekten bir burjuva değildir, sadece bir oyuncudur. Sanat yapmıştır. Hani sanat “ideadır” ya, işte ondan yapmıştır.

Taraf gazetesi “aslında işçiyi biz düşünüyoruz” diye yazmış, bu yüzden yeniden rahmetli Hulusi Kentmen’i anmak istedim, o da düşünürdü işçilerini, onlar için kuru fasulye pişirtirdi…

Edirne’de polis-jandarma-bir takım gruplar el ele vermişler 150 tane gençle çatışıyor. Tek dertleri gençler Edirne’de basın açıklaması yapmasın. Sonra aynı Edirne’ye hakim iktidar Ankara’da insanlara demokrasi satıyor ama açıp savcıya neredesin diye sormadan… Edirne nere? Edirne dağ başıdır artık.

Aldanmayın yeşilliğine, tarlalarına. Kamu görevlilerinin “dağ başı” ilan ettiği bir kenttir. Beklemesin kimse Ankara’nın Edirne’li yöneticilere “orada ne oluyor” diye sormasını. Çünkü onlar “demokrasiyle” meşgul.

Diyorlar ki; ben konuşurum, onlar konuşur ama sen konuşamazsın. Sen konuşursan “provokatörler” halkı kışkırtır, amacına ulaşır, ben de kimseye hiçbir şey sormam!

Edirne dağ başıdır artık, provokatörler kazanmıştır.

Edirne dağ başıdır da Manisa düz ova mı? Birbirlerinin, özellikle Roman’ların evlerini taşlayıp kırıp dökenler, hiç mi suçlu yok?

Ne yapıyor Ankara? Uyuyor mu? Hayır, Ankara cin gibi maşallah “tüyü bitmemiş yetimin hakkını yıllarca yiyen” TEKEL işçilerini kuyruğundan yakalamış bırakmıyor. Diyor ki; biz o depolarda boş duran, hiçbir iş yapmayan işçileri artık 4-c kapsamında çalıştıracağız. TEKEL depolarında “tüyü bitmemiş yetimin hakkını fazla yiyorlardı artık 4-c kapsamında daha az yiyecekler”

Herkesi kendi gibi akıllı, becerikli, girişimci zanneden başbakan bir de ekliyor; kıdem tazminatlarınızı ödedik, onları değerlendirin. Bankaya yatırın, faizle geçinin, ne işi! 4-c kapsamında yılın 10 ayı, hadi sizin için 11 olsun, yılın 11 ayı maaş öderiz, hepsi o. Artık devlet yok, unutun devletten istemeyi…

İstanbul’da itfaiyecileri gözlemleyin, neyin peşindeler, başbakanın unutun dediği, Edirne’li linç kalabalığının yok saydığı, basın açıklamasını güvence altına alamayan devletten başka neleri istemeyeceğiz öğrenin.

Hani özel hastaneler var ya, gidiyorsunuz istemezse tedavi etmiyor, sonra başbakan kızınca kapatma cezası alıyorlar, kopan parmağınız koptuğu ile kalıyor.

Arayacaksınız itfaiyeyi, tek katlı ev için 10 kişilik söndürme ekibi 150 liraya gelecek, tabi siz pazarlık yaparken ev yanıp kül olacak, başbakan da kızacak söndürme ekibini, yani “tulumbacıları” cezalandıracak. Heveslenmeyin ceza olarak size yeni bir ev yapmayacaklar, 10 gün boyunca yangın söndürmeme cezası alacaklar. Sağlığın özeline alıştınız, marketten ilaç almaya da, televizyonda “yedi kupona bir yangın söndürme hakkı” diye reklam yapan tulumbacılara da alışırsınız. Devlet sizin çıkardığınız yangını söndürmek zorunda mı? Çıkın ağaca kendiniz kurtarın kedinizi ya da iki kupon alın…

Ardahan işsizliğin en düşük olduğu kent. 81 vilayet içerisinde en az işsize sahip. Bu ne demek? Ardahan’lılar bunu duyunca “kimse kalmadı ki burada işsiz kalsın” dediler…

Türkiye’ye iyi bakın, Edirne’den Ardahan’a iyi bakın. Dönün bir kez daha bakın ve sorun; bura nere?

Kürdü olmaz, Türklüğe karşı.

Türkü olmaz Kürtlüğe karşı.

Savaş karşıtı olanı olmaz, düşmana karşı yurdu savunmak lazım.

Zorla yapmak istemeyeni olmaz, gönüllü kimse yapmaz çünkü.

Yehova şahidi olmaz, Hıristiyan değiliz.

Eşcinsel olanı olmaz, çünkü eşcinsellik hastalık, yatırıp hastaneye tedavi edelim önce.

Kaçanı olmaz, korkak.

Sosyalisti olmaz demokrasiye karşı.

Liberali olmaz sosyalizme karşı.

Kadını hiç olmaz, askerlik erkeğe has bir şey.

Hazır yaftalarda mevcut; deli, çürük, bozuk, vatan haini, namussuz, yarım akıllı, hasta, korkak, ezik…

Bu sözüm, genelkurmaya, meclise, cumhurbaşkanlığına, basına, köşe yazarlarına ya da aklınıza militarist kim geliyorsa ona.

Yahu elimizdekiler bu kadar. Hepsi bu. Başka da yok. Olmasını isterdik ama mevcut değil. Olsaydı saklamazdık emin olun.

İsteseniz de istemesiniz de ortalık yerde dolaşan, ayağı çıplak, eline silah almak istemeyen, öyle ya da böyle sizinle birlikte size eşit düşünmeyen, kafasına göre düşünen, gelenin gidenin vurduğu birileri var.

Ve siz onlara sahip çıkmak bir yana türlü bahane ve tuzak yaklaşımlarla onlardan kaçıyor, onlardan uzak duruyorsunuz.

Sonra uydurma savaş karşıtlığı, işkence karşıtlığı sözleri ile içinizi rahatlatmak için birkaç cümle sıralıyorsunuz.

“savaşa hayır” kalıbı hiçbir pankarttan aşağı düşmüyor ama pankartı tutan başlıyor “vicdani ret” söz konusu olunca o şeriatçı, bu Kürt, şu Türk diye sıralamaya bahanelerini sahip çıkmamak için…

Hadi tarif edin, söz öyle vicdani retçi olacağız hepimiz, nasıl bir şey istersiniz, hangimize sahip çıkar, hangimizi beğenirsiniz… Hangimiz için elinizi taşın altına koyarsınız? Hangimiz için çözüme adım atarsınız? Sonuçta hepimizin ortak deyimi “silah istememek” değil mi?

Dünyanın gelişmiş ülkelerine bakıyorsunuz, siyaseti sivil kurumlar yapıyor, insanlar asker olmak istemiyorsa kimse zorlamıyor, bunların haricinde polisleri de silahsızlandırmak üzere hazırlıklar yapılıyor, çabalar güdülüyor vs vs.

Sadece polisin elinden silahı almak değil, insanlarında suç eğilimini bitirmekle mücadele ediyor birçok ülke.

Ya bizim ülkemiz, meclisimiz ne yapıyor?

Askerle çekişiyor…

Biz bunlarla, askerlerin siyasi konuşmalarının, siyasetçilerinde iki cümlede bir askeri öne sürmesinin önüne geçmeye çalışırken, bizim ileri gitmek yerine, aynı güzergahta sekiz yüz bininci turunu atan meclis komisyonumuz yeni bir turp sıkıyor ortalığa.

Polislerde askeri silah alsınlar diye.

Gerçekten çok merak ettim, polisler askeri silahı ne yapacak?

Askeri silah dediğiniz; tank, top, uçaksavar, savaş helikopteri, savaş uçağı, gece dürbünü, kamuflaj malzemesi, el bombası, lav silahı falan…

Banka soymaya kalkan beş kişilik bir çeteye müdahale etmek için bankanın etrafını tankla mı saracaklar, kobrayla hırsızları hedef mi alacaklar? Lav silahı ile kimi yakacaklar? El bombasını kime atacaklar ya da uçaksavarı nereye koyacaklar, kime ateşleyecekler?

Bunlar mantıklı mı?

Bunları polisin eline vererek mi insan hayatına, yurttaşa ait bölgeleri koruyacaksınız ve normalleştireceksiniz.

Hadi anladık bunları ordu dışardan gelecek düşmanlara karşı sınırda kullanmak için alıyor da polis ne yapacak, panzerle bastıramadığı gösteriyi tankla mı kuşatacak? Biz su sıkmak ayıp, gaz bombası kullanmak terbiyesizlik rahat bırakın gösteri yapan insanları diyoruz, suyla olmuyor top verelim gülle atın, gaz bombası yetmezse el bombası patlatırsınız mı diyorsunuz? Bu mu demokrasi? Nerenizden anladınız demokrasiyi?

Oldu olacak 15 ay orduya zorla askerlik yapan yurttaş 15 ayda zorunlu polislik yapsın. Hem böylece Hazreti Polisler yorulmaz, psikolojileri bozulmaz, biz nasıl olsa eşek olmaya alıştık, onların canı sağ olsun.

Doğu mu?

Doğuda hayatı normalleştirmeyi, insanı insan yerine koymayı, acıları dindirmeyi polisin eline savaş uçağı vererek mi yapacaksınız?

Diyelim ki bu yasayı çıkarıyoruz ama polis bu malzemeleri almayacak, bir gün almayacağını garanti etmek için başka bir yasa mı çıkaracaksınız?

İleri gitmenin yolu sivilleşmek, demokrasi, bunları bizden iyi biliyorsunuz, çünkü mangalda kül bırakmayacak kadar çok anlatıyorsunuz bize, anlatıyorsunuz da sivilleşmek için polise askeri silah alma hakkı vermek nereden çıktı?

Böyle olmayacağını anlatabilmek için Noel baba sakalı mı takalım?

Bu yüzden öne sürülen en iyi formül zannedilir demokrasi, herkes oy verir. En fazla oyu alan tercih, herkesin tercihi sayılır. Mesela yine en başa dönüp düşünün, Sokrates’in hayatının oylandığı seçimi. Soru basit; Sokrates öldürülsün mü? evet diyenler; 281, hayır diyenler; 275… Öldürün gitsin.

Sokrates bunu “bu kadar insanın hayır diyeceğini tahmin etmiyordum, demek ki otuz oy daha öteki tarafa gitseydi aklanmış olacaktım” diye yorumlar ve kendini ölüme mahkum edenlere seslenerek geleceği işaretler; gayrı bundan sonra size rahat yüzü yok artık. Çünkü benden sonra geriye kalanlar daha genç ve zıpkın gibiler. Onlar size gün yüzü göstermezken ben sayenizde tarihe yazılacağım.

Sokrates daha sonra ölüm üzerine söylev verir.

Hemen burada şunu vurgulamak istiyorum, Sokrates’i öldürenler, Demokrat Atina’nın meclisteki demokratlarıdır. Sokrates’in suçu da demokrasiye karşı isyan çıkartmaktır.

Sokrates’in bir başka özelliği gözünü kırpmadan ölüme gitmesidir. Yargıçların karşısında boyun bükmeden savunması boyunca duruşunu koruyan Sokrates tarihe devlet ve demokrasiyle geçer.

Ne kadar ilginç, demokrasiye karşı demokrasi…

Türkiye’de ki demokrasi savunucusu yazarlar ise daha birkaç gün öncesine kadar askeri vesayeti ya da statükoyu sindirmiş olmanın verdiği rahatlıkla böbürlenirken, eh Türkiye Kürt açılımı ile biraz ileri çıktı, bunda naçizane payımız var diye sağa sola hava atıyorlardı.

Ama olmadı.

Yanlışlıkla iki asker biraz yakın mahallede arama tarama yaparken göz altına alınınca birbiri ardına şimdi bizi öldürünce mutlu mu olacaksınız, utanmayacak mısınız, biz ölünce dünya size mi kalacak ya da ne yani işkencemi edeceksiniz diye demagojiye başladılar.

İçlerinden biri tuttu “tarih bizi kahraman yazacak” diyerek kurşuna atlayan manken gibi ortaya demokrasi şehitliği türünden bir vasiyet çıkardı.

Demagoji diyorum çünkü o askerlerin sayısı üç olsaydı ve savcılık suikast yapacaklardı diye mahkemeye sevk ettiğinde tutuklansaydılar, demagoji ya da alay, selam durmaya döner miydi şimdilik havada kaldı. Muhtemelle bundan sonra çevrelerinde bir üniformalı görürlerse kalpten gidebilirler o yüzden yanlarında doktor taşımalılar.

Tarih yazacak kısmına ise söyleyecek bir sözüm var ve bunu esirgemem.

Tarih hakları için direnen TEKEL işçisini bırakıp sizi yazarsa ancak dönmedolap diye yazar boşuna heveslenmeyin…

Not; Şimdi AB-ABD şemsiyesi altında Sokrat’lığa soyunmayın, sizi ciddi zannedip inanan insanları dante gibi ortada bırakırsınız, mezarınıza işerler…